Brainstorm

What is the position of mental disorders in 100-150 years time?

Will there even be mental disorders?

What is the standard? What is society calling a 'mental disorder'?

Do we exclude people with a mental syndrome? (What is our relationship with people who have mental disorders?)

Are we too much looking from our own frame of reference?

How are the mentally disabled being 'used' (profession wise) in our society?

What if our mentality towards mental disorders changes?

What are the qualities of someone with a mental disorder?

What are the experiences of people with a mental disorder? (we as people have been shaped by nurture, providing guidelines and frames of reference. Do these 'disabled' people think differently than we do? How do they experience the world?)

Do people with a mental disorder communicate better with animals, and why is that?

Does our creativity start with being more 'mentally ill' / 'insane' ?

 

What if , in a future world, there is no such thing as a mental disorder?

What if we have a change of mentality, becoming more sensitive towards the (what we now call) mental disabled?

What if we can learn from the 'mentally disabled'?

A tale of mental illness -- from the inside

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=f6CILJA110Y

Portrait of a homeless man with Schizophrenia living on the streets of San Francisco

Creating disorders for financial gain

10 controversial mental disorders

10 Controversial Mental Disorders by Chuck S. Klein, August 10, 2011

I don’t adhere to the school of thought which says mental illness is a myth; there are, undeniably, some crazy people in the world. It is quite apparent, however, that psychiatry has been used to stigmatize and control people on many occasions since its inception, especially nonconformists, free thinkers and those at odds with authority. Here are 10 of the most pseudoscientific mental disorders ever proposed, some from the past, and some from today.

10

Female Hysteria

Hysteria was a common diagnosis for feisty and disobedient women, dating back to Ancient Greece. Greek philosophers, including Hippocrates and Plato, viewed the womb as a living creature that wandered through a woman’s body, often causing disease. In fact, the word “hysteria” is derived from the Greek word for uterus (hysteria). Insomnia, nervousness, irritability, loss of appetite, fluid retention, muscle spasms and many other symptoms were said to result from the wandering womb. Though hysteria was a common diagnosis for nuns, virgins and widows throughout the Middle Ages, the disease truly exploded in 19th century America and Europe, creating a huge market for vibrators, douches and similar devices. One physician, in 1859, even claimed a quarter of all women suffered from hysteria, while another compiled a 75 page list of hysteria symptoms, only to state it was still incomplete. The most common prescriptions for hysteria were, of course, sex and masturbation, sometimes performed by the doctor himself, until the patient experienced “hysterical paroxysm” (orgasm).

9

Homosexuality

Many forget that homosexuality was, and is still, considered a mental disorder by many. The American Psychiatric Association did not declassify homosexuality as a mental illness until 1973. Gays were considered mentally ill in China until 2001, after 5 years of intensive study by the Chinese Society of Psychiatry. In many countries around the world, gays are still considered insane and immoral, facing punishment, ostracism and even death.

8

Drapetomania

Drapetomania was a purported mental illness that caused black slaves to flee captivity, described by American doctor Samuel Cartwright, in 1851. According to Cartwright, the illness resulted from masters who “made themselves too familiar with [slaves], treating them as equals” and prescribed “whipping the devil out of them” as a “preventative measure.” In his work, Diseases and Peculiarities of the Negro Race, Cartwright’s justification for drapetomania is primarily Biblical, citing the idea that slaves must obey their masters.

7

Dysaethesia Aethiopica

Here’s another alleged mental illness from Samuel Cartwright, describing widespread laziness and “rascality” amongst blacks, particularly “free negroes.” Again, he prescribed whipping as a cure, which would make the black “look grateful and thankful to the white man whose compulsory power … has restored his sensation and dispelled the mist that clouded his intellect.” The name of the disease roughly translates to “abnormal Ethiopian perception.”

6

Seasonal Affective Disorder

Into the modern era… People who suffer from this “disorder” are said to be depressed in the winter and happy in the summer. That sounds a lot like sanity to me. Come to Minnesota and try not to suffer from this. Popular treatments for SAD include bright light therapy, in which a person stares at a bright light for 30-60 minutes daily, costly air ionizers, “dawn simulation,” and even antidepressants.

5

Chemophobia

Though it literally translates to “fear of chemicals,” this term is used by some psychologists, scientists and organizations to describe those concerned about the “industrial,” “synthetic,” “artificial,” and “man-made” particularly with regards to food and drink. An article by the American Enterprise Institute on chemophobia boldly states “The false idea that our bodies have become ‘toxic waste dumps’ is not just wrong but counterproductive.” Do they really think there’s no correlation between the skyrocketing rates of cancer and the increase of chemical additives in the food supply? It’s probably only a matter of time before psychiatrists use this word to describe people who resist chemotherapy for cancer (i.e. Daniel Hauser has “chemophobia”).

4

Orthorexia Nervosa

This “disorder” is similar to chemophobia. According to its discoverer, Steven Bratman, orthorexia, also known as “healthy eating disorder,” is a “fixation with healthy or righteous eating.” This can include people who avoid fats, sugars, salt, caffeine, alcohol, gluten, preservatives, food additives and animal products, as well as raw foodists. This condition is not officially recognized by the American Psychiatric Association, but is still promoted by some psychologists, and news outlets such as ABC. In my opinion, an obsession with health food that becomes detrimental to an individual should be considered a form of OCD or anorexia, not “orthorexia.” By the way, why isn’t a fixation with eating unhealthy foods considered a mental disorder? If it was, it would probably be the most common in the Western world.

3

Autism/Asperger’s

I’m expecting this to be one of the more controversial items on the list, but allow me to make a few points if you will. First, note there is no objective medical test to determine if someone is autistic. There are only varying lists of behavioral traits, some of which are vague enough to fit anyone. Supposed symptoms of autism given by the Autism Society of America, and other organizations, include “insistence on sameness,” “little or no eye contact,” “fixation with certain objects or subjects,” and “preference to be alone.” So in other words, if your child is different, perhaps shy or introverted, they may be autistic and require behavioral therapy, medication and special schooling. What I find particularly fraudulent about autism is the “autism spectrum,” which seemingly every human being could fall into, with vague symptoms like “insistence on sameness” and “fixation with certain objects or subjects.” Should we start placing people with moles, cysts and skin tags on the “cancer spectrum,” or people with tans on the “burn spectrum?”

2

ADHD

There is certainly a huge industry which has developed around this supposed mental illness. Almost six million children in the United States, alone, have been diagnosed with it, with most going on one or more medications. Many of these medications, including Lexapro, Adderall and Ritalin, contain dangerous amphetamines, associated with a slew of side effects including chronic headaches, high blood pressure, lethargy, seizures, weakened immune system, stunted growth, depression, suicidal thoughts and even death; according to the FDA, Ritalin accounted for the deaths of at least 186 children between 1990 and 2000. A great number of studies show the true cause of the ADHD as a diet high in refined sugar, food additives and common allergens like gluten and lactose. Some would even argue that hyperactivity is a normal part of being a kid, and that many parents nowadays are just too lazy or ineffectual to discipline their children.

1

Personality Disorder

This blanket term incorporates syndromes such as schizophrenia, OCD, antisocial personality disorder, and borderline personality disorder. The APA defines a personality disorder as “an enduring pattern of inner experience and behavior that deviates markedly from the expectations of the culture of the individual who exhibits it.” This definition raises some very important questions about the nature of, not just personality disorders, but all mental illness. It seems that in all cases, diagnosis is contingent upon cultural standards of normalcy, and what if certain mores in our culture are arbitrary or immoral? Who are psychiatrists to deem what constitutes normality to begin with? Here’s an additional dilemma. The words “disorder” and “illness” imply a handicap- an inability to function successfully- yet many people with “mental illnesses” are highly successful entrepreneurs and entertainers. Bill Gates for example, is considered by many to be autistic. What if some “mental illnesses” are actually gifts which allow people to excel above “normal” human beings? Think about that one. By the way, if you disagree with anything on this list, you may have Oppositional Defiant Disorder.

The 'Glamour' of Mental Illness

The “Glamour” of Mental Illness

New research conducted by mentaline.com reveals that approximately 11% of teenagers think mental illness is “fashionable.” Three percent of them have even faked having a mental illness, believing that this would make them “unique,” more like celebrity sufferers, or “just cool.”

Of those teens who’ve faked illness, the most popular choices are:

• Eating disorders – 22%
• Self-harming – 17%
• Addiction – 13%
• Depression – 12%
• Bipolar Disorder– 9%

As someone who’s suffered from both an eating disorder and depression, whose husband has bipolar disorder, and whose sister has overcome self-harming, I’m fascinated by this data. In a way, I can even relate to these kids.
But the funny thing about mental illness is that, while it may look cool or glamorous from the outside, when you’re trapped inside it, it’s the least glamorous thing you could ever imagine.

*****

So why do kids think mental illness is cool? Well, a lot of the problems listed above are addressed in movies and TV shows aimed at teens. In general, though, they’re addressed in a perfunctory way, one in which problems are solved quickly and neatly within an episode or two. (Think Kelly Taylor’s “temporary” addiction to cocaine on 90210, or even Jessie Spano’s one-episode run-in with caffeine pills on Saved by the Bell.)
And even when addiction and mental health issues are treated a little more seriously, love is often held out as a solution to the problem. Remember the 2001 movie Crazy/Beautiful? Described as a “sexy, fun, and energetic story of first love,” it’s about a young woman whose mother committed suicide, and the emotional problems—and eventual breakdown—she experiences as a result.
The end of the film makes it seem as though her reconciliation with her father and the love of her boyfriend solve all Nicole’s problems. From the ending monologue:

There are millions of people out there, but in the end, it all comes down to one. I still panic sometimes, forget to breathe, but I know there’s something beautiful in all my imperfections, a beauty that he [my boyfriend] held up for me to see.

In reality, a young woman dealing with these kinds of issues would almost certainly need more than love to overcome them. For many teenager girls, though, the idea that “love conquers all” is very attractive, so I can definitely see how being “saved” from mental illness by a boyfriend could become a romantic idea.
Or how about Malibu Shores, a short-lived TV series from 1996 starring Keri Russell? I watched that show avidly, because the main character Chloe was, like me, bulimic.
In the show’s finale, Chloe escapes from the hospital where she’s supposed to be recovering from bulimia to run away with her boyfriend. The very last image? The two of them driving off into the sunset.
Again, the idea is that love conquers all, even eating disorders.
I, of course, wanted to replicate this pattern with my college boyfriend. I wanted him to save me from myself. But I learned the hard way that another person’s love or lust would never be enough to give me self-confidence or self-respect. Another person’s love would never save me, cure me, make me whole. I had to do that for myself.

*****

When I first joined my Twelve Step recovery program for food addiction, I remember being pissed off that I was a food addict instead of an alcoholic. There’s nothing glamorous about eating until you can’t stand up straight and then making yourself throw up in gas station bathrooms, particularly when this behavior doesn’t even make you thin.
Alcoholics, I thought, had it way better. To begin with, drinking doesn’t make you fat, and they got to hang around cool bars with their friends.
Of course, my picture of alcoholism was a little skewed. Having seen the reality of my mother-in-law’s alcoholism, I can tell you that there’s nothing glamorous about drinking vodka out of a water glass on Christmas Eve and falling on the floor in front of your children. There’s nothing glamorous about being so drunk that you knock yourself out and land face-down in a pool. There’s nothing glamorous about dying at 58 from liver failure.
For creative kids, I can see how the idea of depression—with its link to great art, great music, and great works of literature—might seem appealing. I can even see how the drama of the mood swings associated with bipolar might seem cool.
Again, though, when you’re actually experiencing these disorders, it doesn’t feel cool or exciting or glamorous. The idea is much more romantic than the reality.
One thing I noticed is that schizophrenia didn’t make the list of the top five faked mental illnesses. Apparently psychosis doesn’t hold much appeal, even for misguided teenagers. The more extreme the symptoms of the illness, I suppose, the less water the fantasy that it’s cool/glamorous/fashionable, and that love can fix it, holds.

Can you fake mental illness?

How forensic psychologists can tell whether someone is malingering.

By Douglas Starr|Posted Tuesday, Aug. 7, 2012, at 5:21 PM ET

When someone commits a horrific, inexplicable crime, we naturally wonder whether he’s mentally ill: Who but a crazy person could do such a thing? But when a killer acts crazyafter his arrest, we also might wonder whether he’s preparing for his trial. That’s the speculation around Colorado shooter James Holmes, whose psychiatric treatment and bizarre behavior in court and prison make people wonder whether he’s truly insane or building a case for an insanity defense. It leads to the question: Can a criminal get away with faking insanity?

Experts have been debating that question since the creation of the insanity defense in the mid-19th century. To avoid the noose or the guillotine, criminals of the era would fake symptoms from the then-emerging field of psychology. It soon became a cat-and-mouse game: Criminals would act out their understanding of insane behaviors, and alienists (the era’s term for psychologists) would write studies on how to detect those “malingerers.” Most techniques relied on the investigators’ experience and powers of observation—looking for inconsistencies in symptoms, waiting until the suspect tired of the game, or simply catching a telltale look in his eye. As the Austrian criminologist Hans Gross wrote: “The shammer, when he thinks no one is looking, casts a swift and scrutinizing glance on the Investigating Officer to see whether or not he believes him.”

Today, less than 1 percent of felony defendants raise an insanity defense, and a tiny fraction of those succeed. Yet in a state like Colorado, where proving insanity can avert a death sentence, the temptation to appear mentally ill must be strong. And so modern forensic psychologists, just like their forebears, watch for malingering with a sharp clinical eye. They determine whether the symptoms match those of well-studied pathologies and whether the signs remain consistent over time. They also can apply a battery of tests that essentially fake-out the faker.

The first step is to do a thorough review of the suspect’s history. Mental illness doesn’t develop overnight, so it’s important to know if the person has been hospitalized or treated for similar symptoms. The investigators also review the crime-scene report. If the suspect has hidden the weapon, washed off his fingerprints, or taken other steps to elude the police, it’s a sign of clear thinking—not mental illness.

Then come one or more long, rambling interviews—the longer the better, because after a few hours, some suspects begin to lose track of their symptoms or grow weary of the con. Phillip J. Resnick, professor of psychiatry at Case Western Reserve University, says he asks the suspect to talk at length about his history before saying a word about the crime, to lessen the chance of “retrofitting” a pattern of alleged illness to the deed. He and his colleagues listen carefully for signs of particular mental illnesses.

“Most malingerers don’t read the psychological literature,” says Tali Walters, a Boston forensic psychologist, so they present a Hollywood version of how a crazy person acts.

For example, some suspects claim to hear voices in their head that they’re powerless to resist, a commonly dramatized depiction of schizophrenia. Unlike what we see in the movies, most auditory hallucinations are benign; they seem to originate outside the head (not inside), and rarely come from aliens or other non-human beings. Only a small percentage are “command hallucinations,” and even fewer command a violent act. Furthermore, genuine schizophrenics find strategies to ignore these voices, or even make peace with them. They learn that certain activities, such as exercise, mute the voices; while others, such as watching TV, encourage them—the “voice” can’t seem to resist commenting on what it sees.

So if a suspect says he feels compelled to obey alien voices inside his head telling him to kill, there’s a good chance he’s feigning. Case in point: David Berkowitz, aka “Son of Sam,” who shot six people in a three-year murder spree in New York. Berkowitz claimed that he was following the commands of a demon-possessed Labrador retriever, but later admitted it was a hoax. “A dog,” says Resnick, “is not a typical [auditory] hallucination.”

Malingerers often exaggerate their symptoms and ignore common, subtle signs such as the blunting of a mentally ill patient’s emotions. Some fakers say one thing and do another. They might feign confusion to the psychiatrist but later converse easily with cell-mates, or claim to be paranoid while sitting at ease. Some combine symptoms from different conditions, such as hallucinations of schizophrenia and obscene outbursts found in Tourette’s syndrome. The forensic psychologist may suggest an outrageous delusion during the interview, such as, “Do you believe cars are part of an organized religion?” Fakers might latch onto this bait and perhaps even run with it. Real schizophrenics would say no.

At some point the examiner leads the discussion to the crime, which sets another trip-wire for deceivers. No matter how delusional the suspect claims to be, the crime scene must fit the hallucinations he describes. It’s hard to believe a suspect who says he was slashing wildly with a kitchen knife against an army of aliens when he actually left a single stab wound in his mother’s chest. Another clue is a cover story that conveniently mixes delusion and reality.

“Sometimes all it takes is one sentence,” says Resnick. “It’s one thing to say ‘God told me to kill my mother to save all mankind.” It’s quite another to say, “God told me to kill my mother so I could get money to buy more drugs.”

There are also standardized tests that trip up malingerers. A preliminary, 10-minute test, called M-FAST (Miller Forensic Assessment of Symptoms Test), presents a series 25 questions that intermix phony and real symptoms. It’s almost impossible to pick the right combinations if you’re not mentally ill or a highly trained forensic psychologist. A more thorough series of questions, called SIRS (Structured Interview of Reported Symptoms) takes about an hour.

There’s even a test for faking amnesia, which is among the most common of feigned mental illnesses. Contrary to popular belief, people with amnesia don’t completely lose their ability to remember things. So forensic psychologists give a memory test that’s so easy that even a person with amnesia could pass it. They show a series of letters, numbers, and shapes for a few seconds and then ask him to draw them on a blank sheet of paper. Even people with amnesia caused by brain damage can reproduce most of the symbols. The only way to fail is if you do so on purpose. “I don’t want to be so specific that people can avoid our detection methods,” says Jerry J. Sweet, director of neuropsychology for the North Shore University Health System in Evanston, Ill. “So in this case we try not to educate the public.”

The psychologists and psychiatrists interviewed for this story were hesitant to comment on the Holmes case, not having seen the suspect or his file. But they voiced suspicion over his claimed amnesia, which is exceedingly rare without brain injury, drugs, or another medical condition. Walters cautioned that even though Holmes’ psychiatrist reportedly sent a warning to the University of Colorado’s threat team, it’s not clear whether the behavior that triggered the warning resulted directly from mental illness.

Surveys show that of the roughly 60,000 “competency to stand trial” referrals forensic psychologists evaluate each year, anywhere from 8 percent to 17 percent of the suspects are found to be faking it.

Probably the most brilliant malingerer ever was the mafia chieftain Vincent Gigante, dubbed “Oddfather” by the New York press for his strange behavior. For decades, he shuffled about Greenwich Village in his pajamas, talking to parking meters, slobbering, and muttering to show mental incompetence. When brought up on charges of conspiracy to commit murder and racketeering, he fooled several leading psychologists and delayed the trial for half a dozen years. Even after he was sent to jail in 1997, he maintained the appearance of insanity. It wasn’t until 2003, when he plea-bargained his way out of more serious charges, that Gigante admitted it had all been a sham.

Self-Fulfilling Fakery: Feigning Mental Illness Is a Form of Self-Deception

People who fake symptoms of mental illness can convince themselves that they genuinely have those symptoms, a new study suggests. People will also adopt and justify signs of illness that they never reported themselves when presented with manipulated answers, according to the study published online July 9 in the Journal of Clinical and Experimental Neuropsychology. Not only do the findings demonstrate that deliberately feigning illness can evolve into an unconscious embellishment of symptoms, they indicate that self-perception of mental health is susceptible to suggestion. The study has particularly serious implications for cases in which people fake mental illness to take advantage of the legal system.

"This study shows a couple ways people come to believe they have troubles they wouldn't otherwise endorse," says Elizabeth Loftus, a psychologist at the University of California, Irvine, renowned for her research on misinformation and false memories. "One way is to give them misinformation about what they reported before, but this study shows yet another kind of suggestion, which is to induce people to, in essence, lie. And it leaves them with a residual effect to keep doing so. Once you get people to report a particular symptom, like 'I have a little trouble concentrating,' even if they would never say that on their own, you turn them into someone who later on says they do have trouble concentrating."

In the new study psychologist Harald Merckelbach and colleagues at Maastricht University in the Netherlands first asked 31 undergraduates to read a story about a criminal defendant who had trespassed on a medieval building, dislodged some stones that fatally wounded a young girl, and received a charge of manslaughter. The experimenters told all participants to pretend they were the defendant in the story and complete a 75-item true-or-false self-report survey of mental health called the Structured Inventory of Malingered Symptomatology (SIMS). The SIMS includes "very bizarre and extreme symptoms that most real patients would not endorse," Merckelbach says, such as hearing ever-present voices or the sensation of 1,000-kilogram weights attached to one's legs. The researchers asked one subset of the subjects to fill out the survey honestly, instructing the rest to exaggerate their symptoms in hopes of feigning a mental illness and minimizing criminal responsibility.

Once the undergraduates had completed the survey, they were asked to spend an hour on games and tasks like sudoku puzzles before completing the SIMS once again. This time, the researchers instructed both subgroups to fill out the survey honestly (although still playing the role of defendant): participants who had feigned illness were told that they had been detected as fakers and needed to complete the survey with truthful answers; the other group was told that sometimes people change their minds about their symptoms and so they should fill out the SIMS again. The group that initially reported their symptoms honestly hardly changed their answers. But the mental illness pretenders continued to exaggerate their symptoms, despite the request for sincerity.

In a second experiment the researchers asked a group of 28 different undergrads to complete the Symptom Checklist-90 (SCL-90)—a 90-item self-report survey of general psychiatric stress, including difficulty concentrating, social anxiety,depression, sadness and panic attacks as well as somatic symptoms like headaches. Participants rated how frequently they experienced each item using a five-point scale, where 0 meant "not at all," 2 meant "occasionally" and 4 meant "all the time".

Once more, the experimenters had undergrads busy themselves with sudoku puzzles after completing the survey—but this time the researchers secretly changed some of the participants' answers while they were distracted. Specifically, the researchers manipulated two items: one about concentration difficulties and another about social anxiety, increasing low scores by two scale points or decreasing scores by two points if the participant had circled a 3 ("a lot") or 4.

Then the experimenters returned the answer sheets to the undergraduates and asked them to explain their scores on 10 items, including the two tweaked answers. Fifty-seven percent of the subjects failed to notice both manipulated answers, and more than two thirds of the subjects justified scores they had never actually reported. For example, if the researchers had switched a participant's original score on concentration difficulties from 0 to 2, the participant would explain the answer by citing an excess of coffee or anxiety about exams. The experimenters subsequently provided the participants with an abbreviated 30-item version of SCL-90 and found that on the second time around people who had justified their manipulated answers filled out the SCL-90 in the direction of the manipulation. Although this shift was statistically significant, Merckelbach and his colleagues would like to independently confirm it with more research, they noted in their study.

"If you play the role of having a disease, then at some point the symptoms may become very real to you," Merckelbach says, adding that the progression from purposefully faking symptoms to truly believing them could be exacerbated by doctor–patient relationships. "For example, when you talk about whiplash or chronic fatigue disorder, you can imagine a patient who starts out playing these symptoms, but when he is asked by a physician, 'Do you also have this or that?' and the questions are posed over and over again, the patient may lose sight of the fact the they are playing a role."

Loftus thinks the new study also shows how people can delude themselves. "The second experiment is more like the misinformation experiments I have done," Loftus said, referring to studies in which intentionally manipulative questions affected people's memory of footage from a car accident. "They don't know they are being deceived. But this study shows you can deceive yourself, too. In the first experiment, they [the participants] know they are deliberately faking. It's like a lie—a kind of a lie. But later on, they don't stop lying, even though they know they don't need to. They've deceived themselves."

Both Merckelbach and Loftus think the recent study is particularly relevant to malingering in legal procedures—when people feign illness or injury for a specific personal gain, like decreased criminal responsibility or increased financial compensation. Merckelbach drew inspiration for the study from the 20th-century Russian playwright Leonid Andreyev's The Dilemma, in which a character who malingers a disease eventually develops the symptoms that he faked. "Andreyev was the first to describe this phenomenon, and he was a court reporter," Merckelbach says. "He may have seen it with his own eyes."

Faking illness to benefit oneself can actually be a form of self-harm, Loftus says. "In some ways this is suggesting that when people get into litigation and have a motivation to act somewhat more injured than they really are to get a better settlement, they are actually harming themselves by pretending. They're becoming delusional."

Merckelbach agreed, pointing out that malingering could affect how defendants remember events as well. "A lot of perpetrators who are arrested by the police claim amnesia: Their genuine memory for the crime is undermined by faking of memory loss," he says.

"The whole area of malingering research is booming right now," Merckelbach adds, "with new instruments and tests to detect malingerers—almost an epidemic of tools and tests and tactics. I think what this study shows is that people can stick to the role of the malingerer, even when instructed to be honest. If you really want to screen malingerers, you need a test that accounts for both the intentional and unintentional components. It's not enough to have a simple self-report list because you don't know whether the person is really faking or deceiving themselves."

Loftus also sees therapeutic potential in the new study, musing on a hypothetical strategy she calls "feigning good," which could motivate patients by helping them believe in improved cognitive skills and diminished symptoms of illness. "Should clinicians be prescribing a form of feigning? You wouldn't want patients to feign anxiety, but maybe they could feign the opposite. Maybe they could feign crystal clear concentration," Loftus says.

Merckelbach thinks the idea is fascinating. "The whole idea is new to me," he says, "I didn't think of it myself…. But if it could be applied in a more therapeutic way, it might be worth doing some experiments on that."

Mental illness in the Media

Schizofrenie is geen ziekte en andere kritische punten in dit artikel

WAD? Weekbladpers Artikelen Digitaal
Datum: 12-02-2011
Pagina: 026_1
Rubriek:
Auteur: LO GALBO, C. (CAROLINA)
HoofdTrefwoord: Geestelijke gezondheid
Soort artikel: Interview
Interview /Psychiater Jim van Os
‘Ik maak een heleboel stennis’
door Carolina Lo Galbo en Tomas Vanheste foto’s Wouter Vandenbrink
Jim van Os is voor de vierde keer door zijn vakgenoten gekozen tot toppsychiater.
Opmerkelijk, omdat hij een revolutie in zijn vak nastreeft. ‘Je moet mensen niet in een
hokje duwen met de boodschap: jouw brein deugt niet.’
De hele psychiatrie staat op losse schroeven.' Psychiater Jim van Os is niet bang voor
radicale uitspraken. Toch is hij de lieveling van zijn beroepsgroep. 'Ik maak een heleboel
stennis en dat valt blijkbaar in de smaak,' verklaart hij zelf. 'Het hele systeem moet op de
schop. Van het academische onderzoek tot de hulpverlening. Ik schaam mij er absoluut niet
voor dat ik psychiater ben, maar ik ben wel kritisch over mijn vak, en ik denk dat heel veel
van mijn collega's dat ook zijn.' Van Os is een man met een missie. 'We moeten patiënten
en hun ervaringen serieus nemen en ze niet wegzetten in een hokje met een boodschap
waar ze niets mee kunnen. Je brein deugt niet, je moet pillen nemen en je kan er zelf niets
aan doen. Het bewijs voor dit biologische model is zwak. Ik keer mij daar op
wetenschappelijke gronden tegen.'
Comfortabel leunt hij in de zachtgele bank op zijn werkkamer bij de ggz-instelling Vijverdal
in Maastricht, terwijl hij met zijn vrije hand druk gebaart. Voor een radicaal is Jim van Os
een bijzonder aimabele man. Weliswaar onderbreekt hij zijn gasten meer dan eens midden
in hun vraag, maar dat is louter geestdrift. Hij verstaat de kunst je op je gemak te stellen
met minimale middelen: hij knikt bevestigend, luistert aandachtig en gaat elegant in op elke
vraag, ook als hij vindt dat die de plank totaal misslaat. Wellicht zijn het ook die
eigenschappen die zijn collega's ertoe bewogen hem uit te verkiezen. 'Van Os heeft iets
innemends,' zei zijn Utrechtse collega René Kahn naar aanleiding van de eretitel.
Opmerkelijk, want Kahn is van de biologische school, waar Van Os zich tegen verzet.
'Dat was heel lief van hem,' zegt Van Os. 'We zijn goede vrienden, maar we agree to
disagree.'
Van Os heeft zijn grootste faam te danken aan zijn onderzoek naar schizofrenie, een ziekte
die volgens hem niet bestaat. Op geen enkele manier is de groep die we nu dat etiket
opplakken scherp af te bakenen van andere groepen zoals mensen met borderline of zoals
zogenaamd normale mensen, stelt de Maastrichtse psychiater. 'Er zijn geen specifieke
symptomen of eigenschappen in het brein of cognitieve veranderingen of behandelingen die
je de patiënten kunt geven. Als je wilt, kun je het hele systeem van diagnostische labels
onderuithalen en zeggen: het is pure labelarij. Ik wil al die hokjes eigenlijk wel afschaffen.
Ze doen de mens geen recht. Maar het probleem is: wat ga je dan doen?'
Een opvallend standpunt voor iemand die lid is van de commissie die werkt aan de nieuwe
editie van hét handboek van de psychiatrie: de Amerikaanse Diagnostic and Statistical
Manual of Mental Disorders (DSM). 'Ik zit daar als een van de weinige Europeanen in, dus
ze gaan niet alles ineens omgooien. Maar ze hebben me wel gevraagd omdat ze zelf ernstige twijfels hebben over de geldigheid van al die hokjes. Ik vertegenwoordig met mijn
kritiek een grote groep psychiaters in Europa. Het is dus een beetje Europa tegen Amerika.
Als ik een rare eenling was, hadden ze me er heus niet bij gevraagd.'
Het psychotisch syndroom
De DSM is wereldwijd het boek waar psychiaters die een diagnose moeten stellen naar
grijpen en waar ze hun behandeling op baseren. Vol verwachting wordt er uitgekeken naar
de vijfde versie, die in 2013 uitkomt. 'Als sociaal fenomeen is het interessant dat een stel
mensen op een hotelkamer zit te beslissen hoe je waanzin de komende vijftien jaar gaat
noemen,' zegt Van Os ironisch. 'In een vorige werkgroep Schizofrenie brak er ruzie uit
omdat mensen heel sterke persoonlijke visies hadden over hoe het eruit moest komen te
zien. Daar kwam een compromis uit dat gedurende twintig jaar door de hele wereld braaf is
gebruikt.'
De impact van de DSM is nauwelijks te overschatten. 'Het boek verkoopt beter dan de
bijbel,' zegt Van Os.
Als Van Os het voor het zeggen had, mochten alle twintig verschillende etiketjes voor
mensen met psychotische verschijnselen de prullenbak in. Hij pleit voor een
verzamelcategorie, het psychotisch syndroom, waarbinnen je per patiënt kan kijken hoe
deze scoort op verschillende dimensies. 'De een hoort wat meer stemmen, de ander heeft
wat meer manie.' Maar die revolutionaire wijziging gaat hij niet voor elkaar krijgen. 'Niet nu.
Het systeem is conservatief, mensen zijn conservatief, ze houden niet van verandering. De
academische gemeenschap, de hulpverleners, maar ook veel patiënten en hun familie
hebben houvast aan diagnoses. Ze geloven echt dat die bestaan. Er zijn inmiddels zo veel
gevestigde belangen dat het moeilijk is het systeem te veranderen. Maar wat je zeker niet
moet doen, is jezelf buíten het systeem plaatsen, dat is flauw. Ik vind dat je niet alleen
criticus moet zijn, maar je ook moet inzetten om het systeem van binnenuit te veranderen.'
Tot de critici behoort psychiater Allen Frances, nota bene de baas van de vorige editie, die
vol spijt terugkijkt op zijn eigen werk. 'We hebben,' schreef hij in een vlammende kritiek op
zijn opvolgers, 'ons net duidelijk te breed uitgeworpen en veel "patiënten" gevangen die
mogelijk veel beter af waren geweest als ze nooit de geestelijke gezondheidszorg waren
binnengekomen. De nieuwe editie staat vol met voorstellen die onze fouten dreigen te
vermenigvuldigen en de greep van de psychiatrie op het domein van het normale
dramatisch vergroten.'
Bent u ook niet bang dat u eraan bijdraagt dat de psychiatrie haar tentakels nog verder
uitstrekt?
'Voor het eerst in de geschiedenis van de DSM wordt het aantal diagnoses niet groter. In de
volgende versie worden de hokjes nog niet afgeschaft, maar kun je wel ook al
diagnosticeren door te scoren op dimensies. Dat is mooi.'
Frances maakt zich bijvoorbeeld ongerust over de introductie van het 'psychose risico
syndroom' dat mensen moet diagnosticeren vóór ze hun eerste psychose krijgen.
'Dat gaat het niet halen. Ik denk eigenlijk dat ieder weldenkend mens er tegen is. Als je in
alle hoeken en gaten gaat zoeken naar mensen die een beetje vreemd zijn, vind je ze heus
wel. Ga je naar middelbare scholen met een vragenlijst, dan zegt vijf à tien procent van de
scholieren dat ze wel eens stemmen horen. Zet je die criteria in een boekje, dan is het
probleem dat al die kindertjes de psychiatrie in worden gestuurd.'
Toch snapt Van Os de voorstanders, vooral Amerikanen, wel. 'Voor vroege opsporing is
veel te zeggen. Waarom wachten tot je tien jaar nare stemmen hoort?' Ook hebben de
Amerikaanse onderzoekers behoefte aan een goedgekeurd naampje. 'In Amerika is het heel erg gejuridiseerd. Als je onderzoek doet naar iets zonder diagnostische criteria, kun je
vervolgd worden. Zo simpel is het. Daarom denk ik dat er een compromis uitkomt en het in
de appendix eindigt.'
Volgens Frances leidt de nieuwe versie tot een bonanza voor de farmaceutische industrie.
'Toen ik bij de DSM kwam, zeiden ze als eerste tegen mij: elke dag zullen journalisten je
bellen en ze willen twee dingen weten: welke nieuwe categorieën gaan jullie verzinnen, en
hoeveel verdient de farmaceutische industrie eraan? Je ziet een hypersensitiviteit
daaromtrent ontstaan, natuurlijk ook door de excessen in het verleden. Maar het wordt nu
ook een beetje overtrokken. Iedereen is zo geschrokken dat wij nu cleaner dan clean
moeten zijn.'
De diagnose die u wilt afschaffen - schizofrenie - is een aangeboren hersenziekte, stelt Dick
Swaab in zijn boek Wij zijn ons brein dat heel Nederland nu leest.
'Dat standpunt is ontzettend in. Er zijn heus wel wat verschillen in het brein te vinden. Maar
als je al het onderzoek op een rij zet, blijft er heel weinig over. Het gaat om heel kleine
studies die nooit herhaald zijn, met rare selecties van diagnostische criteria die niet
wetenschappelijk bewezen zijn. De gemeten effecten zijn heel klein en heel zwak. Een gen
voor schizofrenie is nooit gevonden. Kun je op basis daarvan zeggen dat schizofrenie een
hersenziekte is, terwijl immigranten die in een nieuw land aankomen een tien keer hoger
risico hebben om die stoornis te ontwikkelen?'
U heeft juist uw sporen verdiend met onderzoek naar het samenspel tussen gen en
omgeving.
'Wat wij schizofrenie noemen, is het gevolg van een slecht afgesloten normaal
ontwikkelingsproces in de adolescentie. Op die leeftijd kan het brein makkelijk psychotische
ideeën genereren. Wij denken dat iedereen daar een bepaalde genetische aanleg voor
heeft. Maar als je met bepaalde omgevingsfactoren in aanraking komt, blijf je er makkelijker
in hangen. Risicofactoren zijn een trauma in de kindertijd, cannabisgebruik, sociale
uitsluiting en het wonen in een grote stad. De hele discussie wordt gedomineerd door het
Amerikaanse model dat schizofrenie een rot brein is en je je leven lang medicatie moet
gebruiken. Wij willen aantonen dat we naar een heel ander model moeten: dat de
psychotische verschijnselen onderdeel zijn van een normale menselijke ontwikkeling en dat
de omgeving een belangrijke rol speelt.'
Wat schiet de patiënt daar mee op?
'Patiënten zeggen vaak: ik heb vreselijke dingen meegemaakt en volgens mij heeft het
daarmee te maken. Het helpt niet als jij dan zegt: het zit in je brein, daardoor ben je
psychotisch, neem maar pillen en we gaan er niet over praten, want dat is riskant en dan
maak ik jou mogelijk gekker. Daar is helemaal geen bewijs voor. Maar het blijkt nu voor een
patiënt met een psychotische stoornis heel moeilijk te zijn om een psychotherapeut te
vinden die met hem wil praten. Met een mystificerende naam als schizofrenie geeft de arts
de patiënt een stigma mee omdat mensen het niet kunnen betrekken op hun eigen
psychische functioneren. Op een feestje kun je met depressie nog wel komen aanzetten
omdat iedereen wel eens stemmingswisselingen heeft. Maar zeg je: ik heb schizofrenie,
dan doen de meeste mensen een stapje terug. Ze denken dat het besmettelijk of gevaarlijk
is.'
Als iedereen in de adolescentie vaker psychotische ideeën heeft, wat is daar dan de functie
van?
'Mensen met een psychose kennen een extra hoog belang toe aan dingen die in hun
omgeving gebeuren. Paranoia, iets kunnen lezen in je omgeving waar je waakzaam voor moet zijn, kan het nuttiger? Het kan een behoorlijk begeerde eigenschap zijn als je je
concurrenten steeds een stapje voor moet zijn in een carrière in een vijandige omgeving.
En zó goed met je eigen spraak in contact zijn dat je het haast kunt horen, is natuurlijk ook
nuttig. Een collega vertelde over een geslaagd zakenman die van stemmen advies krijgt
over hoe hij zijn zaken moet doen. Waarom niet? Als je er in de bevolking naar gaat
zoeken, zie je dergelijke licht psychotische verschijnselen bij heel veel mensen. Ik sprak
eens een dame die mij en passant vertelde dat Charles Aznavour verliefd op haar was en
dat hij berichtjes voor haar in de krant plaatste. Of ze het haar kinderen had verteld? Nee,
natuurlijk niet! Die zouden denken dat ze gek was. Een probleem wordt het pas als het je
functioneren in de weg zit.'
Omgevingsfactoren als sociale uitsluiting kunnen het volgens u uit de hand doen lopen.
Allochtonen die als minderheid in een witte wijk wonen, hebben een veel hogere kans op
psychotische verschijnselen. Pleit u dan voor segregatie?
'Als journalisten willen jullie me misschien dat soort uitspraken ontlokken, maar het ligt
oneindig veel genuanceerder. Ik overzie niet alle kanten van het integratiebeleid. Dus er
adviezen over geven vind ik erg arrogant. Maar ik kan wel zeggen dat het niet goed is voor
de geestelijke gezondheid van een substantieel deel van de bevolking als een overheid het
uiten van onderbuikgevoelens jegens hen aanmoedigt.'
Gebeurt dat dan?
'Dat weet ik wel zeker. En dat maakt de gezondheidszorg duurder. Ik hoor van mensen dat
ze vernederd worden. Het zijn de kleine dingen waar ze het aan merken. Hoe ze bejegend
worden in winkels. Elke vorm van discriminatie draagt eraan bij dat je dingen psychotisch
kunt gaan interpreteren. Ik zie veel buitenlanders hun biezen pakken omdat de sociale
omgeving te stressvol voor ze wordt. Uit onderzoek in Londen blijkt dat een zwarte die in
een witte wijk woont een tien keer hoger risico heeft een psychose te ontwikkelen dan een
zwarte in een zwarte wijk. Hetzelfde geldt voor Engelsen die naar Japan gaan en daar in de
minderheid zijn. Als je een uitzondering bent in je omgeving en een langdurig proces van
sociale vernedering doormaakt, ben je veel vatbaarder voor depressie en psychoses. Dat
gaat ook op voor andere minderheden als homoseksuelen.'
Eeuwig en roze
Een verhoogd risico loopt ook iemand die in de stad woont. Maar de uitspraak dat we
massaal naar het platteland moeten verhuizen, laat Van Os zich evenmin ontlokken. 'We
weten niet eens waar het precies aan ligt, laat staan dat we er advies over kunnen geven.'
Zelf woont hij overigens ook in een stad, Maastricht. 'In Wittevrouweveld, de achterbuurt.
De wijk is enorm gestigmatiseerd, maar ik voel mij er thuis. Iedereen kent elkaar daar en de
sociale cohesie is groot. Als mijn fiets gestolen is, ga ik naar de voorzitter van de
bewonersvereniging en vraag ik of hij hem terug kan regelen. Ik voel me er geen
buitenstaander.'
Een concreet advies om je staande te houden in het stadse bestaan heeft hij niet, maar hij
heeft wel andere suggesties om psychische ellende te voorkomen. 'Waar ik voor zou willen
pleiten - en dat is al veel langer gaande in de jeugdgezondheidszorg - is om te proberen de
hoeveelheid ruis voor het opgroeiende kind zo veel mogelijk te beperken tot wat dragelijk is.
De Nederlandse jeugdgezondheidszorg zit vol initiatieven om ouders te empoweren om hier
zelf iets mee te gaan doen. Er is een beweging gaande om de jeugdgezondheidszorg niet
alleen te gebruiken om te beoordelen of kinderen astma hebben en goed kunnen zien. Je
moet gezinnen helpen met opvoedingsadvies om niet alleen lichamelijk, maar ook
psychisch gezond te leven. Ga je iedereen een beetje laten trimmen of een nieuw
ziekenhuis bouwen voor harttransplantaties? Het eerste heeft een veel groter effect op
gezondheid en welzijn.'
Hoe voedt Jim van Os zijn eigen kinderen - een dochter van achttien en een zoon van zestien - eigenlijk op? Eerder in het gesprek vertelde hij kort van heel dichtbij in aanraking
te zijn gekomen met de psychiatrie. 'Dat speelt nog steeds in mijn familie.' Het helpt hem
anders tegen 'de zaak' aan te kijken en motiveert hem. Over de genetische gevoeligheid die
hij zijn kinderen meegeeft, zit hij wel eens in. 'Het is grappig om te zien dat zij zich daar
absoluut geen zorgen over maken. Voor hen is het leven eeuwig en roze. We hebben wel
eens discussie over cannabisgebruik en zij kennen mijn werk, maar het adolescentenbrein
betrekt dat niet op zichzelf. Mijn dochter is heel lief, zoals dat gaat, en mijn zoon geniet van
het leven. Dus ja, die heeft inmiddels wel ontdekt wat een joint te bieden heeft. Maar
betuttelen of boos worden helpt volgens mij niet. We hebben allemaal onze
kwetsbaarheden en lopen vroeg of laat tegen een risicovolle omgeving aan. Je moet ze hun
eigen weg laten vinden, maar ze wel nuttige informatie bieden. Of ik daar helemaal in slaag,
weet ik niet. Als ouder ben ik natuurlijk gewoon een ongeduldig mens dat zich zorgen
maakt.'
Betuttelen wil hij niet als ouder, en ook niet als psychiater. 'In de publieke gezondheidszorg
en psychiatrie is inmiddels wel bekend dat dat niet werkt. Het soort behandeling dat we nu
voor depressie ontwikkelen, is niet een nieuwe pil, maar een apparaatje dat mensen zelf
betrekt bij hun eigen diagnose en behandeling: de PsyMate. Ze dragen het een week bij
zich. Een paar keer per dag piept het ding en dan krijgen ze een kort vragenlijstje over wat
ze aan het doen zijn en wat ze erbij voelen. Dat kun je samen terugkijken om te bespreken
wat er met hen gebeurt in het dagelijkse leven. Waar zullen we aan gaan werken? Je laat
ze hun eigen diagnostiek stellen. Als ze therapie hebben - psychotherapie, mindfulness,
hardlopen of een pil - en ze gebruiken dat ding, kunnen ze zelf ook zien of het iets doet.
Wat wij voorstellen aan de zorgverzekeraars, is dat niemand meer een pil krijgt zonder zo'n
ding.'
Is dan aangetoond dat het werkt?
'We zijn nu bezig met een grootschalig onderzoek en hebben al een paar positieve
bevindingen. Onze hypothese is dat mensen er beter van worden en het effect langer zal
aanhouden. Wat je te pakken krijgt, is de dans van de emoties in het dagelijkse leven.
Mensen komen bij een hulpverlener en die vraagt: hoe was het met je stemming de
afgelopen twee weken? Ze kunnen het niet goed rapporteren. Als je depressief bent, zie je
alleen maar de negatieve dingen. En je kunt niet een globaal oordeel geven, want je
stemming varieert de hele tijd. Als je die variatie meet, heb je een veel preciezer instrument
in handen. Het is dezelfde reden waarom geen internist meer middelen tegen hoge
bloeddruk voorschrijft op basis van een eenmalige meting.'
Kun je er ook niet slechter van worden als je voortdurend met je neus op je stemming zit?
'Je vraagt mensen in eerste instantie het een week te doen, en daarna enkele keren per
week. Je hebt mensen die zo depressief zijn dat ze het niet kunnen. Maar bij de meeste
depressies kwakkelen mensen gewoon met hun stemming. Tachtig procent kon het goed
doen en vond het niet vervelend.'
Een beetje boeddhistisch
Zelf heeft Jim van Os ook een tijdje met de PsyMate op zak gelopen. Hij wilde zelf wel eens
ondervinden wat zo'n apparaatje doet. De uitslag? 'Dat ik best wel instabiel ben eigenlijk,'
zegt hij. 'Al zeggen mensen dat ze het niet aan mij merken. Ik kwam er achter dat het slecht
is voor mijn emotionele leven om het te druk te hebben. Als mijn agenda wordt volgeplempt
en ik geen tijd heb om na te denken, als ik geleefd word. Ik probeer nu tijd vrij te maken om
niets te doen, een beetje boeddhistisch te leven.' Hij lacht. 'Niet mijn sterkste kant.' Uit zijn
evenwicht raakt Van Os wanneer hij het gevoel krijgt dat er aan zijn stoelpoten wordt
gezaagd. 'Nou, dan heb je aan mij een slechte. Dan kan ik iemand het leven zuur maken.
Dat wantrouwen is mijn neurose, die komt voort uit onzekerheid. Soms kost het mij best wel
moeite om een veilige wereld te ervaren. Maar ik doe mijn best relaties met anderen toch
als veilig te zien en een beschutte omgeving te creëren. Dan gaan andere mensen zich automatisch ook veiliger voelen. Dat betekent dus ook dat je minder vijanden maakt. Mijn
onderzoeksgroep is een heel veilige. Daar ben ik trots op.' Hij voelt zich er in elk geval
goed, zo gaf zijn PsyMate aan.
U bedacht het ding omdat zowel het effect van pillen als psychotherapie bij depressie blijkt
tegen te vallen.
'Het komt erop neer dat het effect van alle therapie hoger is ingeschat dan het werkelijk is.
Dat is ook logisch. De farmaceutische industrie heeft er belang bij aan te tonen dat pillen
werken. Maar ook de psychotherapeuten hebben er natuurlijk belang bij dat wat zij doen nut
heeft. Uiteindelijk zijn er geen miracle cures. Uiteindelijk moet je zelf uit therapieën iets
destilleren waarmee je dingen betekenis kunt geven en dragelijk kunt maken. Dat kan niet
alleen maar passief zijn.'
Wat nu als je PsyMate aangeeft dat je je vooral van drank beter gaat voelen?
'Je moet zoeken naar beloningen die duurzaam zijn. Als het goed is, zie je dat je de
volgende dag juist depressiever wordt.
Laat u het idee dat er biochemische processen plaatsvinden los?
'Nee, helemaal niet. Er zitten altijd biochemische processen in het brein. Alleen ik weet niet
hoe nuttig het nu is om alle psychische symptomen bij mensen met psychiatrische
problemen te duiden als brain causes mind. Dat is een heel ouderwets model - je hebt een
breinprobleem en dat veroorzaakt een symptoom, filosofen zijn daar allang voorbij. Het is
niet bewezen dat symptomen die passen bij de diagnose schizofrenie in de categorie brain
causes mind vallen. Patiënten kunnen er ook niet zo veel mee. Bij depressie is er ook heel
veel bewijs voor een mind causes brain-model. Dat je bijvoorbeeld op basis van ernstige
trauma's in je kindertijd bepaalde flashbacks of herinneringen kan hebben die biochemische
veranderingen in je hersenen teweegbrengen en je hersenen een bepaalde richting op
sturen. Als je elke dag een afschuwelijke foto te zien krijgt, heeft dat wellicht impact op je
brein.'
Wordt u dan niet heel boos van zo'n breinboek als dat van Swaab?
'Helemaal niet. Zo ben ik niet, zo gaat het niet in de wetenschap. Je poneert iets, en je
hoopt dat het discussie geeft. Op vrij briljante wijze toont Swaab aan dat er feiten zijn op
basis waarvan je zou kunnen stellen dat het allemaal aan het brein ligt. Alleen zeg ik dat ik
in de psychiatrie overal veranderlijkheid zie. Ik zie mensen die zich vrij weten. Dan zijn ze
voor mij vrij. Een illusie volgens Swaab, maar voor mij is dat volstrekt onbelangrijk. Ik zie
dat mensen veranderlijk zijn. Het ene moment zijn ze depressief, het volgende moment
beter. En ik zie dat ze hoop hebben op verandering en bij zichzelf veranderingen
constateren. Je kijkt door een hele andere bril naar dezelfde gegevens.'
Het breinmodel lijkt op dit moment volstrekt dominant binnen de psychiatrie. Hoe kan het
dan toch dat uw collega's u met uw dissidente opvattingen tot beste psychiater kiezen?
'Ik ben een dissident in de academische psychiatrie die gedomineerd wordt door de
Amerikaanse benadering. Maar de behandelende psychiater in de praktijk is gewoon een
wijze, lieve man of vrouw die elke dag hard werkt voor de patiënten. Die is het helemaal
met mij eens dat het medische model van mensen alleen een pil geven op zijn laatste
benen loopt.'
Jim van Os
1960 Geboren in Utrecht 1978 - 1984 Studie geneeskunde in
Amsterdam
1985 - 1986 Interculturele Psychiatrie in
Jakarta en Casablanca
1987 - 1991 Opleiding psychiatrie in
Bordeaux en Londen
1991 - 1994 UK Medical Research
Council Fellow in Clinical Epidemiology,
Londen
1995 - 2000 Universitair Hoofddocent
Psychiatrische Epidemiologie, Maastricht
2000 - heden Hoogleraar Psychiatrische
Epidemiologie in Maastricht en Hoofd
Afdeling Psychiatrie en Psychologie
Universitair Medisch Centrum Maastricht
2008 - heden Lid werkgroep Psychotische
Stoornissen bij DSM-V
MedNet Toppsychiater
Sinds 2006 organiseert MedNet,
nieuwsmedium voor artsen, jaarlijks de
verkiezing van topartsen uit twaalf
verschillende specialismen. De vraag die
aan vakgenoten wordt voorgelegd is: 'Aan
welke arts binnen uw specialisme
vertrouwt u uw dierbaren toe?' De
collega's van Jim van Os verkozen hem
voor de vierde keer op rij tot
toppsychiater.
Info
Weg met alle etiketjes voor psychotische stoornissen: ‘Ze doen de mens geen recht’
‘Een gen voor schizofrenie is nooit gevonden’
‘Eigenlijk ben ik best wel instabiel’



Credits


WOUTER VANDENBRINK
Copyright © 2011 Weekbladpers Tijdschriften (Ja)


http://weerklank.frontdoormediagroup.nl/wp/files/jim%20van%20os%20toppsychiater%202011.pdf