Vorig jaar was de 18-jarige gehandicapte Brandon volop
in het nieuws. In de instelling waar hij woonde werd hij dagelijks
vastgebonden aan de muur van zijn kamer. Dit leidde tot veel commotie en
riep vragen op als: Hoe bied je menswaardige zorg en is dat wel vol te
houden?
Niet doen, Jeroen
"Nee Jeroen, leg dat neer." "Laat die tafel maar staan." "Raap
dat eens even op." "Doe eens voorzichtig." Tijdens het wachten op de bus
die de autistische Jeroen naar de opvang brengt, herhaalt zijn moeder
het bijna als een mantra: niet doen, Jeroen. Niet doen, niet doen, niet
doen. De kijker ervaart aan den lijve hoe lang een paar minuten dan
kunnen duren.
Prikkels
De 15-jarige verstandelijk gehandicapte Jeroen woont bij zijn
moeder. Overdag is hij in een opvang. Het weekend brengt hij door bij
zijn vader. Vanwege zijn autistische aandoening is Jeroen zeer gevoelig
voor prikkels en heeft hij voortdurend zorg en begeleiding nodig.
Regisseurs Peter Lataster en Petra Lataster-Czisch volgen gedurende vier
maanden het leven van de puber, zijn moeder Anita en zijn vaste
begeleider Kevin. Dicht op de huid gefilmd en zonder commentaar tonen
zij hoe Jeroen zijn omgeving stelselmatig op de proef stelt.
Ontregelen
Jeroen is aanhankelijk, charmant en geestig. Maar hij is ook
onhandelbaar en bijzonder bedreven in het ontregelen. Voortdurend is de
graatmagere tiener dingen aan het verstoren, kapotmaken en omverwerpen.
In de openingsbeelden gooit hij net zolang een grote, blauwe bal in de
lucht totdat die vastzit in een boom. Met een voldane glimlach loopt hij
naar de camera: het is hem gelukt. Monter komt Kevin aandraven om de
bal uit de boom te halen, zoals hij later schoenen en kleren uit de
bosjes plukt, en puzzelstukjes en boterhammen van de vloer opraapt. Maar
zelfs hij wordt soms tot wanhoop gedreven als Jeroen zich van zijn
meest onhandelbare kant laat zien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten